Εγκαινιάζεται στο Αγρίνιο η έκθεση της Χαράς Παπαθεοδώρου: «Σιταράλωνα 1965 / Μορφές με μολύβι»

 

Ο Δήμος Αγρινίου παρουσιάζει την ατομική έκθεση της εικαστικού Χαράς Παπαθεοδώρου, με τίτλο «Σιταράλωνα 1965 / Μορφές με μολύβι», στον εμβληματικό χώρο της Παλαιάς Δημοτικής Αγοράς.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 20 Απριλίου 2026, στις 7:30 μ.μ.

Πληροφορίες Διοργάνωσης

Χώρος: Παλαιά Δημοτική Αγορά Αγρινίου (Πλατεία Δημάδη)

Εγκαίνια: Δευτέρα 20 Απριλίου 2026 | Ώρα 19:30

Διάρκεια Έκθεσης: 20 Απριλίου έως 10 Μαΐου 2026

Ωράριο Επισκέψεων:

Καθημερινά: 10:00 π.μ. – 13:00 μ.μ. & 18:00 μ.μ. – 21:00 μ.μ.

Αργίες: Κλειστά

Σιταράλωνα, 1965 / Μορφές με μολύβι  

Σε ένα ξεχασμένο παλιό ντοσιέ ανακάλυψα πάνω από πενήντα πορτρέτα σε φυσικό μέγεθος με μολύβι σε χαρτί. Τα βρήκα διπλωμένα και ταλαιπωρημένα από τον χρόνο, σπουδές της νιότης μου, μιας εποχής ενθουσιασμού κι αναζητήσεων στην τέχνη μου. Προς μεγάλη μου έκπληξη, βρήκα ένα ιστορικό ντοκουμέντο με το αρχείο ανθρώπων που δεν ζουν πια, αλλά ο καθένας τους έχει να αφηγηθεί και μια ιστορία της ζωής του. Στο ημερολόγιο που είχα κρατήσει από τη διαμονή μου στο χωριό της Αιτωλοακαρνανίας Σιταράλωνα το 1965, δεν βρήκα μόνο αντιπροσωπευτικές μορφές χωρικών με τις τραγιάσκες τους και γριές με τα τσεμπέρια τους που μόνο σε λαογραφικά μουσεία και σε παλιές κάρτες τους βρίσκεις πλέον, αλλά την καθημερινή σκληρή πραγματικότητα ενός μικρού χωριού χωρίς ηλεκτρικό, τρεχούμενο νερό κι ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Η καταγραφή μου, σύντομη και λιτή, αφορά και τη δική μου πορεία κι ενόραση του κόσμου, όπως τη βίωσα στην ερημιά της εξοχής δίπλα στη λίμνη Τριχωνίδα. Γι’ αυτό τον λόγο, θεωρώ πολύτιμα για εμένα τόσο τα σχέδια όσο και το ημερολόγιο που κατά κάποιο τρόπο κρατούν ζωντανή τη μνήμη αυτών των ανθρώπων. Δεν είναι μόνο μια ιστορική βιογραφία με γεγονότα και περιγραφές της ζωής τους, αλλά οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι αγωνίες μου για την αξία της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Και, όπως μας επισήμανε ο μεγάλος Έλληνας λαογράφος Νικόλαος Πολίτης: “Κάθε γιαγιά που φεύγει, παίρνει μαζί της έναν κόσμο. Και αυτός ο κόσμος έπρεπε να σωθεί”.

Χαρά