Γεώργιος Καρναβιάς- Ο Καινουργιώτης ήρωας πιλότος που σκοτώθηκε σε πολεμική αποστολή το 1940

Γράφει ο Αγησίλαος Παλιούρας^

«Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος» έγραφε πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο του Περικλέους και αποτελεί διαχρονική αντίληψη της μνήμης που κάθε λαός κρατά άσβεστη (και πρέπει να το κάνει ) μέσα του για τα άξια τέκνα του που χάθηκαν στον βωμό της ελευθερίας.

Άξιο ήταν και το τέκνο που η γη του Καινουργίου ανέστησε αλλά και δυστυχώς δεν δείχνει να θυμάται σήμερα και δεν ειναι άλλο από τον Γεώργιο Καρναβιά, τον ήρωα αεροπόρο του έπους του ’40.

Περιδιαβαίνοντας το Μουσείο της Πολεμικής Αεροπορίας το μάτι στάθηκε σε μια φωτογραφία του συγχωριανού μας και ένα ρολόι που πιθανόν επέζησε της τραγικής πτώσης του Αεροσκάφους του. Η τύχη λοιπόν έφερε το βλέμμα μου στον τόπο γέννησης του ήρωα και μετ’ εκπλήξεως διαπίστωσα ότι μοιραζόμαστε τον ίδιο τόπο.

Ο Γεώργιος Καρναβιάς λοιπόν, σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία της Πολεμικής Αεροπορίας γεννήθηκε το 1907 στο Καινούργιο Αιτωλοακαρνανίας και ο πατέρας του ονομαζόταν Θεόδωρος. Καθώς ανδρώθηκε, εισήλθε τον Οκτώβριο του 1926 στην Σχολή Ευελπίδων απ’ όπου και αποφοίτησε τον Αύγουστο του 1930 με τον βαθμό του Ανθυπιλάρχου.

Έναν χρόνο αργότερα τον Απρίλιο του 1931, εντάχθηκε στην δύναμη του προσωπικού της Σχολής Αεροπλοΐας του Σέδες και έναν χρόνο μετά με το πτυχίο του χειριστή-παρατηρητή μετατάχθηκε στην νεοσύστατη Αεροπορία ως Ανθυποσμηναγός. Σύμφωνα με τα αρχεία της Π.Α. υπηρέτησε σε διάφορες αεροπορικές μονάδες ενώ με την κήρυξη του Β΄Π.Π. τοποθετήθηκε Διοικητής στην 31η Μοίρα Βομβαρδισμού όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του.

Στις 21 Δεκεμβρίου 1940 απογειώθηκε για την παντοτινή του πτήση μαζί με τον Αντισμήναρχο Ιωάννη Παπαδάκη με το γαλλικής κατασκευής βομβαρδιστικό Αεροσκάφος Potez 633 για να εκτελέσουν πολεμική αποστολή στα Ιωάννινα όπου και κατέπεσαν.

Έτσι ο ήρωάς μας πέρασε στην αιωνιότητα δίνοντας την ζωή του για την λεφτεριά της πατρίδας του κι εμείς ως ελάχιστο χρέος απέναντί του και απέναντι σε όλους τους ηρωικώς αγωνισαμένους και ευκλεώς πεσόντες Καινουργιώτες θα ’πρεπε να κρατάμε την μνήμη τους άσβεστη από γενιά σε γενιά. Κάτι που δυσχεραίνεται αν μια ολόκληρη κωμόπολη όπως η δική μας που διαρκώς αναπτύσσεται, να στερείται μιας επιτύμβιας στήλης με χαραγμένα τα ονόματα των ηρώων συγχωριανών μας.

Μακάρι λοιπόν αυτο το μικρό πόνημα να γίνει η αφορμή για αναζήτηση όλων αυτών των ηρώων συγχωριανών μας αλλά και την κατασκευή ενός αντάξιου των αγώνων και της θυσίας τους μνημείο στο κέντρο του χωριού μας αφηνοντας ανεξήτηλα τα ονόματά τους στην παράδοση και την συλλογική μνήμη των απανταχού Καινουργιωτών.