Τα θρυλικά «φλιπεράκια» στο Καινούργιο: Τα στέκια της νεολαίας που άφησαν εποχή

Φωτογραφία mixanitouxronou.gr

Του Νότη Ρεντίφη

Τη δεκαετία του ’80 το internet και τα internet café δεν υπήρχαν ούτε στη φαντασία μας. Οι υπολογιστές ήταν πανάκριβοι και στο Καινούργιο τους είχαν ελάχιστοι.

Τα «φλιπεράκια» όμως έγραψαν τη δική τους ιστορία στο χωριό μας και άφησαν τις καλύτερες αναμνήσεις σε όσους μεγαλώσαμε μέσα σε αυτά μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1990.

Τα φλιπεράκια ή τα μπιλιάρδα του «Μπαρμπά Γιάννη» πίσω ακριβώς από τον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου, του «Βασιλείου» πριν τον Άγιο Δημήτριο, του «Αγγελή» στον δρόμο για το γήπεδο, του «Δημητρέλη» στον όροφο της καφετέριας στην κεντρική πλατεία, αλλά και του «Παντρεμένου» που άνοιξαν στις αρχές του '90, είναι αυτά που θυμάμαι ως μόνιμος θαμώνας.

Δεν ήταν απλά αίθουσες παιγνίων. Ήταν τα σταθερά «στέκια» της νεολαίας. Εκεί δίναμε ραντεβού χωρίς να το έχουμε κανονίσει. Εκεί κλείνονταν τα πιο δυνατά παιχνίδια για όλα τα γούστα, μονομαχίες με έπαθλα ή χωρίς, πάντα με πολλούς θεατές να παρακολουθούν με αγωνία.

Τα μηχανήματα του δεκάρικου, του διπλού δεκάρικου ή του εικοσάρικου (σε δραχμές πάντα) ήταν αυτά που μας καθηλώνανε τα απογεύματα τις καθημερινές και σχεδόν όλη μέρα τα Σαββατοκύριακα.

Υπήρχαν παιχνίδια για όλα τα γούστα: μοτοσυκλέτες, ράλι, Ninja, καράτε, ζόμπι ,αγώνες, ενώ στην κορυφή βρίσκονταν τα απόλυτα hits:

BUBBLE-BUBBLE

και TETRIS.

Όσο για το Pacman και το ξύλινο ποδοσφαιράκι, αυτά έπαιζαν εκτός συναγωνισμού!

To PACMAN

Για τους νεότερους, τα αληθινά «φλιπεράκια» ως αντικείμενα ήταν τα μηχανήματα που έμοιαζαν με τραπέζι και είχαν έναν κάθετο πίνακα ειδοποιήσεων και ενδείξεων.

φωτο snopper24

Έπαιζες με μία ή περισσότερες μπίλιες, με σκοπό να πετύχεις τους στόχους, να συγκεντρώσεις πόντους και να κερδίσεις το extra game. Όλα αυτά, χωρίς να το κουνήσεις δυνατά, γιατί καραδοκούσε το φοβερό TILT — ο «ξαφνικός θάνατος» του παιχνιδιού που έσβηνε την οθόνη και σε ανάγκαζε να ξεκινήσεις από την αρχή!

Φυσικά, πολύ δυνατές μονομαχίες γαλλικού και αμερικάνικου μπιλιάρδου (ατομικές ή σε ζεύγη) δίνονταν σε όποιες αίθουσες διέθεταν τραπέζια, ενώ οι καλύτερες «μαγκωτές» σκόραραν στα ξύλινα ποδοσφαιράκια.

Ο μεγαλύτερος φόβος για εμάς τους ανήλικους —αλλά και για τους ιδιοκτήτες που μας έβαζαν κρυφά μέσα— ήταν η έφοδος του αστυφύλακα από τον Αστυνομικό Σταθμό που υπήρχε τότε στο Καινούργιο. Μόλις δινόταν το σύνθημα, ξεκινούσε το κρυφτούλι και η αναζήτηση της διόδου διαφυγής!

Με το πέρασμα των χρόνων και τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, τα παιχνίδια εξελίχθηκαν και πέρασαν σε άλλο επίπεδο, όπως προστάζει κάθε εποχή.

Δυστυχώς δεν υπήρχαν και τα μέσα να αποτυπώσουμε αυτές τις στιγμές.

Μένουν όμως οι όμορφες αναμνήσεις, γεμάτες νοσταλγία από μια άλλη, αθώα εποχή...

(Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο)

Μερικά ακόμη αγαπημένα παιχνίδια